บันทึกของ คามาโดะ ทันจิโร่
ไปกันเถอะ
สมาชิกนักล่าอสูรมีทั้งหมด 100 กว่าคน
เป็นองค์กรที่รัฐบาลไม่รู้จัก
แต่ว่า...พวกเราก็เป็นนักล่าอสูรเสมอมา
พวกเราแฝงตัวในเงา
ซึ่งเป็นปริศนา
อสูร
ผู้ที่กินมนุษย์
ผู้ที่ไล่ฆ่ามนุษย์
ไม่มีใครรู้ถิ่นที่อยู่ของมัน
มีความโหดร้าย แถมแผลก็หายอย่างรวดเร็ว
เนื้อที่ฟื้นตัวอย่างเร็ว
แขนขาที่งอกใหม่ได้
ร่างกายที่มีความคมจนเฉือนทุกสิ่งได้
แสงอาทิตย์และดาบพิเศษเท่านั้น ที่จะฆ่าพวกมันได้
นักล่าอสูรนั้นได้รับหน้าที่ให้กำจัดอสูร
แม้ว่าร่างกายจะคล้ายมนุษย์
แต่พวกมันก็ไม่มีทางเติบโตขึ้นได้อีกแล้ว
นั่นแหละคืออสูร
เพื่อปกป้องเหล่ามนุษย์
ตอนที่ 3 ซาบิโตะ และ มาโคโมะ
ข้าคือผู้ฝึกสอน
เป็นผู้สอนการใช้ดาบ
และสอนอีกหลายๆอย่าง
ฝึกเหล่าลูกศิษย์ของตน ให้ก้าวไปข้างหน้า
เพื่อเป็นนักล่าอสูร
หลังจากที่เจ้าเอาตัวรอด จากภูเขาฟูจิกาซาเนะได้แล้ว
นั่นคือบททดสอบสุดท้ายของเจ้า
ผมกับเนซูโกะได้เริ่มออกผจญภัย
วันนี้ผมก็ต้องเอาชีวิตรอดให้ได้
ผมต้องผ่านบททดสอบสุดท้ายนี้ให้ได้
วันแล้ววันเล่า...ผมต้องเอาชีวิตรอดให้ได้
ผมเริ่มเรียนรู้และหลบกับดักได้เกือบหมด
ตอนนี้ผมแข็งแกร่งขึ้นมาก
ผมพยายามฝึกใช้จมูกให้มากขึ้น
แต่ทว่า...
กับดักที่เจอ...ไม่เคยซ้ำกันเลย
อาจารย์ตั้งใจจะฆ่าผมรึไงนะ?
วันนี้ผมเอาดาบติดตัวไปด้วย
แล้วนี่ก็คือการฝึกของผม
ด้วยดาบของผม
ผมก็ยังชนะกับดักทั้งหมดไม่ได้
991!
วันนี้ฝึกแกว่งดาบ
แต่ไม่ใช่แค่วันนี้...แต่เป็นทุกวัน
หลังจากออกจากเขานั่นได้ ก็ฝึกแกว่งดาบตลอด
1,000!
อีก 500 ครั้ง!
ดาบน่ะหักง่าย
แล้วเขาก็สอนผมอีกอย่าง
ก็จริงที่เขาแข็งแกร่ง...แต่ผมก็ไม่หวั่น
"เจ้าต้องแข็งแกร่งให้สมดุลกับดาบ"
"ทิศทางของดาบ...จะเป็นไปตามอารมณ์ของเจ้า"
"อย่าได้ลังเลเด็ดขาด"
"และเจ้าต้องใช้ดาบเล่มนั้นให้แข็งแกร่งจงได้"
"ข้าตัดกระดูกของเจ้าได้ง่ายๆ โดยที่เจ้าไม่รู้ตัว"
เนซูโกะ...
พี่จะพยายามนะ
วันนี้ผมก็ยังไม่ผ่าน
ไม่ว่ายังไง การฝึกของผมก็ไม่ราบรื่นเลย
เพราะจิตของผมยังไม่มั่นคง
จนทำให้คุณอุโรโคดากิอยากฆ่าผมขึ้นมาจริงๆ
แต่แล้ว
คุณอุโรโคดากิก็เอาจริงทุกครั้ง
พลังของเขามหาศาลจริงๆ
เขาจับผมโยนง่ายๆแบบนี้ทุกวันเลย
กลับมาแล้วนะ เนซูโกะ
วันนี้ผมก็ฝึกการหายใจ
การนับลมหายใจ?
ถูกต้อง
ข้าจะสอนวิธีการหายใจที่ถูกต้องให้เจ้า
จำตอนที่ร่างกายขับก๊าซคาร์บอนออกไปให้ดี
นั่นแหละคือช่วงที่ร่างกายมีพลัง
และมีจิตที่มั่นคง
ปล่อยตัวตามสบาย
ย่อตัวลงอีกนิด
เอาล่ะ เริ่มได้!!!
ไม่ใช่!
ต่อไป! เริ่มได้!
ครับ! แบบนี้เหรอครับ?
ไม่ใช่!
แบบนี้?
ไม่ใช่!
นี้?
ไม่ใช่!
นี้?
ไม่ใช่!
ถูกจี้จุดซะจนจุกท้องไปหมด
ในท้องแทบไม่เหลือลมเลย
ต่อไปเขาสอนให้ผมทนต่อน้ำ
เข้าไปสิ!
เนซูโกะะะะะ!
เนซูโกะ! พี่จะเป็นน้ำแล้วนะ!
หลังจากนั้นผ่านไป 6 เดือน เนซูโกะก็ยังไม่ตื่น
คุณอุโรโคดากิก็พาหมอมาตรวจดู
แต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่ว่า...เธอก็ยังหลับจนน่าแปลกใจ
กลัวจัง
เมื่อไหร่จะตื่นนะ
พี่ไม่อยากให้น้องตายหรอกนะ
ใช่ พี่ไม่ยอมแน่
แล้วผมก็เข้าไปที่ภูเขาดังเดิม
โดยที่เอาตัวเองเป็นผู้ฝึกสอน
นึกว่าจะตายซะแล้ว
ข้าไม่มีอะไรจะสอนเจ้าแล้ว
1 ปีผ่านไป ผมก็กลับมาที่เขาซากิริ
แล้วเขาก็บอกว่า...
ที่เหลือเจ้าต้องจัดการเอง!
เจ้าต้องเลือกเอง ว่าจะไปต่อหรือหยุดแค่นี้
มากับข้า!
ถ้าเจ้าตัดก้อนหินนี่ได้
ข้าจะให้เจ้าผ่าน
ตัด...ก้อนหิน?
จะใช้อะไรตัดล่ะ?
หรือว่าจะให้ใช้ดาบตัดมัน?
ทำไม่ได้หรอก
ดาบของเราน่ะ!
คุณอุโรโคดากิ รอก่อนสิครับ!
คุณอุโรโคดากิ!
หลังจากนั้นคุณอุโรโคดากิ ก็ไม่บอกอะไรผมอีกเลย
ผมนั้น
พยายามฝึกฝนในสิ่งที่ คุณอุโรโคดากิสอนมาทุกอย่าง
ทุกอย่างที่เคยเรียนมา...
และผมก็ทำการจดบันทึกทุกอย่าง
แต่ว่า...
ผ่านมา 6 เดือนแล้ว...ผมก็ยังตัดไม่ได้
ผมรู้สึกท้อ
ยังไม่พอ!
ยังฝึกไม่พอ!
ต้องมากกว่านี้!
มากกว่านี้!
นี่เรา...
ทำไม่ได้เหรอ?
จะรอดูความตายของเนซูโกะเหรอ?
ไม่ยอมหรอกน่า!!
พยายามเข้าสิตัวเรา พยายามสิ!!
หนวกหู!
ผู้ชายเขาไม่ร้องตะโกนหรอกนะ
มาตั้งแต่เมื่อไหร่?
ไม่ได้กลิ่นเลย หน้ากากหมาป่าเหรอ?
ไม่ว่าจะเจ็บใจยังไงก็ต้องเงียบไว้
ถ้านายเป็นผู้ชายล่ะก็นะ
ถ้าเรียกตัวเองว่าลูกผู้ชาย
ความช้า
ความอ่อนแอ
ยังไม่ผ่าน
นั่นไม่ใช่ผู้ชายหรอก
จะทำอะไรน่ะ?
ฉันคิดว่านายน่าจะรู้ดีนะ
หมายความว่าไง?
ผมกำลังฝึกอยู่
คิดจะทำแบบนั้นไปถึงเมื่อไหร่
จนตาย?
งั้นก็...เข้ามา
แต่ว่า...คุณมีดาบไม้ ผมมีดาบจริงนะ!
นั่นแหละๆ ขอบใจที่เป็นห่วงนะ!
แค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก!
นายไม่จำเป็นต้องห่วงฉันหรอก!
ฉันแข็งแกร่งกว่านาย!
เพราะว่าฉันตัดสินใจเองได้!
เขาตัดก้อนหินได้?
นายยังไม่รู้ตัวเลย!
ไม่รู้อะไรเลยซักอย่าง!
ให้ตายสิที่คุณอุโรโคดากินสอนไป ไม่มีความหมายเลยเหรอ
การฝึกหายใจ
รู้จักคุณอุโรโคดากิด้วย?
และก็การหายใจ?
นายน่าจะจำมันได้นะ
ร่างกายของนายยังไม่เข้าเลย
ใช้เวลาเป็นปีเพื่ออะไรกัน?
นายต้องรู้ตัวได้แล้ว!
มากกว่านี้!
นายลืมสิ่งที่คุณอุโรโคดากิสอนหมดแล้วรึไง?
อย่าทำให้ร่างกายฝืดนักสิ
พยายามอยู่!
ผมพยายามฝึกมันทุกวัน!
พยายามอยู่!
แต่ว่า...ก็ทำไม่ได้ซักที
ผมเดินต่อไปไม่ได้!
ต้องได้สิ!
ถ้าเป็นผู้ชายล่ะก็!
ถ้านายเป็นผู้ชาย!
ไม่มีทางยอมแพ้หรอก!
ทำให้ได้สิ!
แสดงฝีมือของนายออกมาสิ!
ต่อไป...ฝากด้วยนะ
เป็นอะไรมั้ย?
เห็นเมื่อกี้แล้วใช่มั้ย?
สุดยอดเลยนะ!
ไม่เคยเจอแบบนั้นมาก่อนเลย!
งดงามมากเลย!
ซักวันนึง...ฉันต้องป็นแบบเขาให้ได้เลย
ต้องทำได้แน่...
หลังจากที่ฉันมองดูเธอ
น่ารักจัง
เธอเป็นใครน่ะ?
เด็กคนนั้นชื่อมาโคโมะ
เธอเล่าเรื่องของซาบุโตะให้ฟัง
และมาโคโมะก็มอบความหวังให้ผม
เธอคอยสอนอยู่ข้างๆ...ตลอดเลย
แล้วทำไม...เธอถึงทำแบบนั้นกันนะ?
พอถามไป...เธอก็ไม่บอกอะไรเลย
พวกเราน่ะ...รักคุณอุโรโคดากิที่สุดเลย
นี่คือคำพูดเดียวของมาโคโมะ
ทั้ง 2 คน ไม่ใช่พี่น้องกัน
เธอบอกว่าคุณอุโรโคดากิ เป็นคนเก็บพวกเรามาเลี้ยง
พวกเราอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็กๆแล้วล่ะ
พวกเขาเฝ้าดูทันจิโร่มาตลอดเลยล่ะ
มาโคโมะเป็นเด็กแปลกๆ
เธอชอบพูดเหมือนกำลังฝันอยู่ตลอดเวลา
การฝึกของเธอ...ยังต้องดำเนินต่อไป
และจิตใจก็จะแข็งแกร่งขึ้น
นั่นแหละคือจิตวิญญาณไงล่ะ
จิตใจของมนุษย์น่ะแข็งแกร่งกว่าอสูรนะ
เพราะว่ามันขึ้นอยู่กับสิ่งสำคัญ
เมื่อร่างกายได้รับความเสียหายมากขึ้นๆ
เธอก็จะต้องรู้สึกตื่นเต้น
กระดูกและร่างกายจะแข็งแกร่งขึ้น
ไม่เห็นเข้าใจเลย
หมายความว่าไงเหรอ?
ซ้อมตายน่ะ
ซักวันนึงเธอต้องทำได้แน่
ทั้งแขนและขาเริ่มล้าไปหมด
ทั้งตับและหัวใจเริ่มระบมไปหมด
ดาบก็ด้วย
แต่ว่าฉัน...
ก็ยังสู้ซาบิโตะไม่ได้
ผ่านไป 6 เดือน
ผมเจอกับเขาอีกครั้ง
โดยที่ซาบิโตะ...มีดาบจริงมาด้วย
6 เดือนสุดท้ายแล้ว
สีหน้าดูเป็นผู้ชายมากขึ้นนะ
วันนี้ ผมต้องชนะ
ค่อยๆปล่อยตัว
ผู้ชนะคือผู้ที่แข็งแกร่ง
การดวลครั้งนี้จะเป็นการตัดสิน
แล้วนี่...ก็เป็นครั้งแรกของผม
ที่ดาบของผม พุ่งไปที่ซาบิโตะ
ผมชนะแล้ว
ซาบิโตะก็ยิ้มให้
เขาดูเศร้าและดีใจไปพร้อมกัน
แต่เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน
ทันจิโร่...
ทำได้แล้วนะ เป้าหมายของเธอน่ะ
ชนะแล้วสินะ ทันจิโร่?
จัดการได้แล้ว
พอรู้ตัวอีกที
ซาบิโตะก็หายไปแล้ว
หลังจากที่ดาบของผมพุ่งไปที่ซาบิโตะ
ดาบ...ก็ตัดก้อนหินได้แล้ว
พี่ตกใจหมดเลยล่ะ
ไม่คิดว่าจะทำได้นะ
แล้วก็ขอบคุณพวกซาบิโตะด้วยนะ
ยังไม่ได้บอกขอบคุณพวกเขาเลย
ได้เวลาความลับของไทโชแล้ว
ทำไมคุณอุโรโคดากิถึงสวมหน้ากากนะ?
หรีอว่า...เขาอาจจะมีใบหน้าทีอ่อนโยน ซ่อนอยู่กันนะ?
ซาบิโตะ มาโคโมะ คุณอุโรโคดากิ
ผมจะทำให้เนซูโกะ กลับเป็นมนุษย์ให้ได้เลย!
ต่อไปตอนที่ 4 บททดสอบสุดท้าย